Charlotte Bronte' nun  yazdığı ''Jane Eyre''  adlı romanı  uzun süredir okumayı düşünüyordum.

 Hani bazı kitaplar vardır ismiyle olsun yazarıyla olsun ya da yazıldığı yıl itibariyle olsun sizi çeker, bilirsiniz ki  aradığınız kitaptır...

 ''Jane Eyre'' adlı eserde de benim için işte böyle bir durum söz konusu oldu.    
    Aslında bu kitapla tanışmam; Jane Austen'ın ''Aşk ve Gurur'' adlı eserini okuduktan sonra oldu.

      Bu romandan   çok etkilendiğim için internette araştırma gereği duydum. Tabii en çok da Jane Austen ın hayatını öğrendiğimde bayağı etkilenmiştim.

       Ve bu araştırmalarım sonucunda karşıma Jane Austen 'ın ölümünden sonraki dönemde yaşamış olan Bronte kardeşlerle karşılaştım.

        Bu üç kardeş de İngiliz Edebiyatına önemli eserler bırakmışlar.  Üçünün de erken yaşta ölmeleri nedeniyle çok az eserleri vardır.

      Kardeşlerin en büyüğü olan Charlotte Bronte 'ya  eleştirmen ve yazar olan birisi tarafından  Jane Austen kitapları tavsiye edilmiş olduğunu okuduğumda nedense bu üç kardeşin de ''Aşk ve Gurur'' adlı yapıta benzer romanlar yazdıkları düşüncesine kapılmıştım.

 
     İlkin,  Bronte kardeşlerden ortancası olan  Emily Bronte'nin ''Uğultulu Tepeler'' adlı romanı okuduğumda yanılmiş olduğumu anladım. Çok farklı bir kitapla karşılaştım. Ancak   kitabı beğendim.

      Benim en çok  merak ettiğim   kardeşlerin en büyüğü olan  Charletto Bronte 'nun  yazdığı ''Jane Eyre'' adlı romandı.   Konusunu da öğrendiğimde güzel bir kitap olduğunu sezinliyordum ve  okuduğumda da beni yanıltmadı , çok etkilendim.

          Yüreğimde buruk bir acı bıraktı diyebilirim.  ''Aşk ve Gurur '' tarzında bir kitap okumak isterseniz  ''Jane Eyre'' adlı romanı tavsiye edebilirim. Ancak hassas bir yapıya sahipseniz bu kitabı okuduktan sonra bir acı girdabına kapılırsanız sorumluluğu kabul etmem, ona göre...

       Tabii hiç de öyle etkilenmedim,  derseniz de bir şey diyemem.. Tekrarlıyorum benim gibi
 hassas bünyeler için bir uyarıydı sadece.. Zaten hep şu düşünceyle kitapların  okunması taraftarıyım; beklentisiz şekilde okumanın...

    Charlotte Bronte 'nin yazdığı ''Jane Eyre''  adlı kitabın konusu;
       Jane Eyre  annesi ve babası ölünce dayısı tarafından alınıp, evine götürülmüştür.. Bir süre
sonra da dayısı ölüm döşeğine düştüğünde  eşinden  ona  kendi çocuklarından biriymiş gibi
bakması için söz almıştır.

      Yengesi ve onun üç çocuğuyla birlikte yaşayan Jane, bu evde çok iyi bir muamele görmez. Varlığına daha fazla tahammül edemediği için yengesi onu  yetimlerin yatılı olarak kaldığı bir
okula gönderir.

       Zor şartların olduğu bu okulda altı yıl okur. Ve bir iki yıl  da  öğretmen olarak burada kalır. Ancak Jane Eyre bu okulda daha fazla takılı kalmak istemez.  Bir gazeteye iş ilanı verir. Kısa
 bir süre sonra  da cevap gelir.

       Ve bir malikanede küçük bir kız çocuğuna mürebbiyelik yapmak için yola çıkar. İşte  Jane
Eyre nin bu malikaneye gelmesiyle roman heyecanlı bir şekilde ilerlemeye başlıyor. Bundan
sonrası çok sürükleyici olduğu için kitabı elinizden bırakamıyacaksınız.

              Aşk ve Gurur kitabının  içindeki aşk hikayesi  ne kadar etkileyiciyse  bu kitaptaki yaşanan aşk da o kadar etkileyeceği olduğu kanaatindeyim.  Ancak bu kitap sadece bir aşk ekseninden
 ibaret değil.

Kitap tavsiyeleri sunduğum yazımda Jane Eyre tarzı kitap arayanlar için roman önerilerim de
 var.

2011 Yapımı JANE EYRE Adlı Film;


  Kitabı okur okumaz  hemen ''Jane Eyre '' adlı  2011 İngiliz  yapımı filmi izledim. Ve büyük bir hayal kırıklığı yaşadım.

Öncelikle kitapta iki ana karakterin çirkin oldukları yer yer bahsedilmekte. Ancak çirkin olmak demek karizmatik ya da çekici olmayacağın anlamına gelmez ki...

Kişiliğin ve davranışların güzelliğini yansıtabilmek varken ben karşımda soğuk, mesafeli karakterler gördüm.

Bir de fotoğraf çektiriyormuş gibi poz veriliyor olması beni çok rahatsız etti. O kadar sahneler birbirinden kopuk ki... Ne o duyguyu alabiliyorsunuz ne de o atmosferden etkilenebiliyorsunuz.

Şu üst-sağdaki filmin afişindeki görüntü aslında çok hoş, bunu filme de aktarabilmiş olsalardı keşke...

Kitabı okumamış olsam filmden bir şey anlar mıydım? Emin değilim.

Filmin en büyük eksikliği kitapta olduğu gibi bir anlatıcının olmamasıydı. Keşke Jane Eyre sesiyle duygularını, yaşadıklarını kitaptaki gibi seyirciye anlatsaydı. Görüntülerdeki o boşluğu seslendirerek belki  kapatılabilirdi, diyorum. En azından kitaptaki o etkileyiciliği hissetmiş
olacaktık.

Kitapta papaz çok yakışıklı, uzun boylu ve hitabet sanatında çok başarılı olduğunu öğrenirken filmde daha farklı biri karşımıza çıkıyor.

Filmde ana karakterler dışındaki kişilerin saç modelleri ve kıyafetleri ilginç olduğundan mı biraz değişik geldi bana.

 Halbuki İngiliz döneminin kıyafetleri, saygısı ve nezaketi  hayranlık duyulacak yaşam biçimi varken bu filmde tam yansıtılmamış oldukları  kanısındayım.

Biraz daha ufak defek çalışmalarla bu filmdeki eksiklikler giderilebilir aslında...

Jane Eyre nin küçüklüğünü oynayan kızı başarılı buldum ben...Hatta daha fazla oyunculuk sergileyebilecek potansiyeli bile gördüm onda...

 Sürekli şu soru aklıma takılıyor: Kitabı okumasaydım peki bu filmi beğenir miydim?

 Bir yandan da iyi ki film böyle  olmuş diye sevinmedim değil. Çünkü kitabı bitirdiğimde
yüreğimde bir burukluk olmuş. Etkisinden kurtulamamıştım. İkincisi biraz bana ağır gelebilirdi. Neyse ki  filmde etkilenecek kadar ne duygu ne davranış ne de olay gördüm. Tabii bu filmi alt
 yazılı izlemiş olmamın bunda payı da olabilir zannımca.
 
         Jane Eyre adlı  kitap birçok kez filme uyarlanmış aslında...  Belki diğerleri  daha başarılıdır...

 NOT:
Kitaptan epey sonra filme tekrar göz attığımda filmin o  kadar da kötü olmadığını gördüm. Diyeceğim odur ki kİtabı okuduktan uzun  bir zaman sonra filmi izleyin. Çünkü ben kitabı okur okumaz filmi izlemiş olduğumdan çok fazla kıyaslama yoluna gittim.

 Yazımın sonuna gelirken üçüncü kardeşin eserini de çok merak ettiğimi belirteyim. Neden diğer
 iki kardeş gibi ön planda olmadığı sorusu aklıma geliyor.  Bundan sonra hedeflerim arasında
  küçük kardeş Anne Bronte 'nin ''Şatodaki Kadın'' kitabını okumayı düşünüyorum.

 Belki de en iyi ifade edecek cümle sanırım şu olabilir: Kişisel gelişim tadında bir kitap.

 Kitabın yazarları bir insanın psikolojik durumunun değişebilmesi için  ilk önce o insanın düşünce tarzının değişmesi gerektiğine inandıkları için bu yönde beş aşamalı bir yöntem bulmuşlar.

     Bu kitapta anlatılan beş aşamalı yöntemi  bir fikir olması açısından sadece başlıklarını aşağıya yazıyorum.

   İçe Dönük Konuşma Tekniği:
1-İçe Dönük Konuşmanızı Dinlemek

2-Olumsuz Düşüncelerin Altını Çizmek; Yıkıcı sesinizin kaynağını belirlemek.

3-Olumsuz Düşünceye Son Vermek; Her olumsuz düşüncelerinizi fark ettiğinizde ''DUR!'' demek.
4-Yer Değiştirmek;Olumsuz düşünceleri durduktan sonra yerine olumlu içe dönük konuşmalarla doldurmak.

5-Tekrar Yöneltme;Düşünceleri olumlu bir hedefe yöneltmek.

     Kitapta ayrıca kendi düşünce yapınızın hangi kişilik tipine  yakın olduğu görmek için kişilik
 tipleri ayrı ayrı  örnekler vererek anlatılmış. Tabii bununla birlikte  testler de yer alıyor.

   Bu kitaptan öğrendiğim tekniği şu şekilde uyguladım;
     Kağıdın ortasından dikey şekilde bir çizgi çizdim. Kağıdın sol tarafına her olumsuz düşüncemi fark ettiğimde  hemen not aldım.

    Hemen çizginin diğer tarafına ise ''Dur!'' ( ya da iptal! de diyebilirsiniz) yazdım. Ve hemen bu negatif düşüncemin olumlusunu yazdım.

    Anda yaşamadığım, zihnimin başka diyarlarda dolaştığı bu günlerde aklıma bu teknik geldi.
 Yıllar önce okuduğum; sevdiğim ve benim için önemli bir yere sahip bu kitabı  bu vesileyle hem okumuş hem de buraya yazacak bir konu bulmuş olmanın mutluluğuyla tekrar ele alıyorum.

  Gerek psikologların yazdığı  gerek kişisel gelişim niteliğindeki  kitaplarda bu teknikle çok fazla karşılaştım. Ancak bu kitap başlı başına bu tekniği konu almasıyla diğerlerinden ayrılıyor.

  Değişmek istiyorsanız ama nereden başlayacağınızı bilmiyorsanız ben size önce '''düşüncelerinizi değiştirmekle'' işe başlayın derim. Bunun için önerebileceğim en güzel kitap da ''Olumsuz Düşüncenin Ötesinde'' adlı kitap.

Kitaptan birkaç alıntı cümle;
     - İçe dönük sesimizi duyana kadar dertlerimizin kaynağını havalar, ailemiz, patron,komşular
iş arkadaşımız ...hangi dış kaynak daha kolaysa o olduğunu sanırız. Sanık bunlardan biri olmuş olsaydı hayatta hiç umudumuz kalmazdı. Çünkü bu dış etkenleri değiştirmek için elden pek bir
şey gelmez. Neyse ki kendimizi değiştirmek mümkün.

  Aslında sorunlarımızın yüzde doksanı düşüncelerimiz tarafından yaratılır.


-Eğer aynı tip yanlışları tekrarlamak istemiyorsanız, sizi rahatsız eden aynı tür duygulara sahip
 olmak olmak istemiyorsanız bu duyguların arkasındaki düşünceleri bulun.

   Kitabın yazarları:Joseph T. Martorano
                                John P. Kıldahl

 Dünya klasikleri denince aklıma hep ağır bir dil, karamsar sahneler ve bitmek bilmez betimlemeler gelirdi nedense. Tabii bu yıl bütün bu önyargılarımı yıktım diyebilirim. Bu sene okuduğum kitaplar arasında sadece bir kitabın  birazcık böyle olduğunu gördüm: Balzac'ın ''Vadideki Zambak'' adlı eseri...Başlarda yoğun karamsar havayı hissetsem de güzel güzel kitabı okuyordum. Ne olduysa kitabın ortalarına doğru geldiğimde oldu. Tıkanıp kaldım. Kitabı dört günde bitirecekken on günde bitirdim. O betimlemeler var ya o betimlemeler...Yazar bir de coşmuş, yazmış da yazmış. Artık her gün biraz, biraz okuyarak bu kısmı geçebildim.
   
    '' Monte Kristo Kontu''adlı romanı da bu kategoride gördüğümden ve sayfa sayısı da gözümde büyüttüğümden uzun süre okumayı ertelediğim bir kitaptı.

      Bir gün, internette okuduğum olumlu yorumlardan sonra tüm bu önyargılarıma rağmen bu eseri okumaya karar verdim.

      Ne öyle ağır bir dil ile ne de can sıkıcı betimlemelerle karşılaştım. Gayet akıcı, sade bir dil ve anlatımla yazılmış. Sahneler hala gözümün önünde canlı...

     Yazar hiç acele etmemiş, olayları oldu bittiye de getirmemiş. En önemlisi; zihinlerde yer eden  Monte Kristo Kontu adlı bir karakter yaratmış. Zekasıyla bilgisiyle öngörüsüyle olayları etkileyen ve değiştirebilen bir kabiliyeti  olan bir başkahraman...

           Monte Kristo Kontu romanı;   Edmon Dantes on dokuz yaşında ''Firavun'' adlı geminin ikinci kaptanıdır. Yolculuk sırasında kaptan, ölmeden önce ona bir mektup verir. Bu mektubu  adrese ulaştırmasını ve orada verilecek yeni görevi  de onun yerine tamamlamasını ister

      Bu konuda hiçbir bilgisi olmayan Dantes, ölmüş bir insanın son isteğini yerine getirmek ister. Ve mektubu gereken yere ulaştırır. Orada verilen yeni bir mektubu da belirtilen isme ve adrese ulaştırmak üzere alır.

       Kaptanın ölmesiyle birlikte Edmond Dantes artık kaptan olma yolundadır ve sevdiği kızla
evlenecektir. Çok mutludur.

    Kaptan olmak isteyen muhasebeci Danglars'ın, sevdiği kızı elde etmek isteyen Fernando'nun önünde tek bir engel vardır; O da Dantes'tir.

    Dantes'in elindeki mektup hükümete karşı kompla hazırlıklarıyla ilgili bilgileri içerir. Bundan haberi olan muhasebeci; bir ihbar mektubu yazar, Fernand ise bu mektubu postalar. Dantes'in kıskanç komşusu ise bu duruma itiraz etse de işbirlikçi görünmekten korkarak sessizliğe gömülür.

   Düğün gününde Dantes tutuklanır. Savcı yardımcısı onun masum olduğuna inansa da üzerinde çıkan mektupta kendi  babasının adını görünce şok olur. Mektubu yakar ve bu mektuptan hiçkimseye bahsetmemesini söyler.

   Kendini mahvedecek olan bu mektubu kendi lehine çevirmek isteyen savcı yardımcısı mektuptaki komploları krala anlatarak onun güvenini kazanır. Ancak ne mektuptan ne de babasından söz eder.

 Serbest bırakılacağına inanan Dantes ise apar topar alınır, Hiçbir soruşturma yapılmadan siyasi tutukluların hapsedildiği şatoya götürülür. Böylece Dantes'e, bir darbede savcı yardımcısından  gelir.

 Dantes hapisanede umutları tükenmiş, beklemekten    yorulmuş tam ölme planları yaparken duvardan   gelen sesler işitir. Duvarı kazan bir mahkum olduğu hissine kapılarak   o da o   yönde tünel    kazmaya başlar. Hapishanede adı deliye çıkmış rahiple yolları bu tünel  sayesinde   kesişir. Aralarında büyük bir dostluk başlar.    Birlikte kaçma planları yaparlar.  

Fakat birlikte kaçma planları yaparken rahip hastalanır. Ölmeden önce bir hazineden bahseder. Eğer ölürse tüm hazinenin ona ait olduğunu söyler.Ve yerini ona anlatır.

 Virginia Woolf hakkında az çok bir şeyler bilmeme rağmen kitaplarını henüz okumamış olmam biraz yadırganır bir durum aslında. Açıkcası çok merak ettiğim ''Deniz Feneri '' adlı kitabını gözüme kestirmişken çok ağır ve zor okunan bir kitap olduğu yönündeki bazı yorumlar bu eserden biraz çekinmeme sebep oldu. Okur muyum? Bilemiyorum.

 Fakat yazarın ''Mrs. Dalloway''adlı romanını okumayı istiyorum; kitabın ismini zihnimin bir köşesine yazdım.

Jane Austen hakkında internette araştırma yaparken bu yazarla karşılaşmıştım. Hakkında edindiğim bilgilerden sonra  eserlerini okumayı düşündüğüm bir yazar oldu benim için Virginia Woolf.

 Ayrıca'' Virginia Woolf'tan Yazarlık Dersleri'' başlıklı bir kitap her seferinde karşıma çıktığında yazma ile ilgili önerilerin neler olduğunu çok merak ediyordum.Ve sonunda bu kitabı okuyarak muradıma ermiş oldum.

   Bu kitabın yazarı Danell Jones. Virginia Woolf 'un günlüklerinden, makalelerinden, eserlerinden yola çıkarak kısaca ''yazma üzerine''elde ettiği bilgileri Woolf 'un bir sınıfta yazarlık dersleri verdiğini kurgulayarak yansıtmıştır.

Virginia Woolf hayatında böyle bir yazarlık dersi vermemiştir. Danell Jones onun eserlerinden elde ettiği bilgileri onun ağzından bizlere sunmuş.

Woolf'un yakınları ve arkadaşları tarafından karakterini ve hayatını anlattığı iki ciltlik bir kitaptan faydalanarak bir sınıf ortamında onu ete kemiğe büründürmüştür.

 Zaten kitabı okuduğunuzda onun hakkında verilen bilgilerin gerçek olduğunu; sınıftaki öğrencilerin ise günümüz Amerikan insanını yansıttığını fark edeceksiniz.

 Peki yazar kurguladığı bu sınıf ortamında başarılı olmuş mu? diye bir soru da geçmedi  değil aklımdan. Bunun ne önemi var dedim sonra. Çünkü başlıktaki gibi ben Virginia Woolf 'un yazma sanatı üzerine tecrübelerine ve tavsiyelerine odaklandığım için diğer ayrıntıları, kurguları pek önemsemedim.

        Kısaca Virginia Woolf günümüzde yaşasaydı ve yazarlık dersi verseydi nasıl olurdu? Sorusunun cevabını bu kitapta buluyoruz bir nevi.

 Eğer dünya edebiyatında önemli bir yere sahip olan Virginia Woolf' un yazma üzerine önerilerini öğrenmek isterseniz bu kitaptan yararlanabilirsiniz.

 Yazarlıkla ilgili kitaptan birkaç bilgi;
     - Woolf 'un yazma konusunda tavsiyesi; çok kapsamlı okumak, düzenli yazmak...

      - Rutin bir şekilde haftanın her günü sabah dokuz buçuktan öğle yemeğine kadar yazmaya vakit ayıran Woolf,eğer yazmaya böyle bir zaman ayırır ve bunu kararlılıkla sürdürürseniz muazzam eserler ortaya çıkartabilirsiniz, diyor.

      - Ciddi bir yazar olmak için ciddi bir okur olmak gerekir. Kendini vererek okumak, ayrıntılı notlar tutmak  kitaba hakim olmanızı sağlar.

       - Günlük tutmak; Her şeyi yazabileceğiniz bir defteriniz olsun; öfkelenin, tasvir edin, sizi etkileyen alıntılara yer verin, yeter ki yazın.

       - Yeni fikirler için günlükler tutmaya başlayın. Woolf günlüğüne şöyle yazmıştır; ''Elimde kalemle okumaya başlamak, keşfederek, coşkuyla ifadeleri düşünmek en büyük heyecanlardan biridir. Okurken güçlü bulduğunuz ifadeleri ve betimlemeleri not alın.

      -Klasiklerin tamamını kendinizi vererek okuyun. Ama sadece iyi kitaplar okumakla da kendinizi sınırlamayın.

      -Edebiyat kimsenin mülkü değildir, edebiyat herkese aittir.

Yukarıya sadece genel olan bilgilerin bir kısmını yazdım. Kitapta daha fazlasını bulacaksınız.

 ''İçimizdeki Çocuk'' neden bu kadar önemli?
 Sağlıksız bir ailede büyümüşseniz; ezilmiş, küçük düşürülmüş, korkutulmuş ya da utandırılmış  bir çocukluğunuz olmuşsa ne
 kadar büyümüş olursanız olun o yara almış çocuk hala içimizde duruyor.

     Sağlıklı, doyumlu bir hayat yaşamak istiyorsak ilk önce o
 yaralı çocukla temas kurmalıyız. İç dünyamızda küsen , bir
 kenara itilmiş ve iletişimimizi kopardığımız iç çocuk, her yeni bir adım attığımızda, ilişkilerimizde kısaca her konuda  tökezlememize neden oluyor. O yüzden yaralı tarafımızı iyileştirmemiz mühim.

 Kendimizle olan iletişimimiz nasılsa dış dünyayla kurduğumuz ilişkimiz de öyledir aslında.
 Ayrıca hani derler ya kendini sevmezsen kimse seni sevmez; kendine değer vermezsen kimse sana değer vermez diye...Hep düşünmüşümdür insan kendine nasıl değer verebilir, kendini nasıl sevebilir?

İşte iç dünyanızla temas kurmaya başladığınızda, iç çocuğunuzla sağlıklı bir iletişim başlattığınızda iç çocuğunuza  değer verdiğinizi,  onu sevdiğinizi göstermiş olacaksınız. Böylece iç çocuk kendini yavaş yavaş değerli hissetmeye başlayacak.

Doğan Cüceloğlu' nun ''İçimizdeki Çocuk'' adlı kitabında aslında en temel ve en önemli
konulardan birini ele almış olduğunu söylemek yanlış olmaz sanırım.

Ruhunuzda yara almış tarafınızı; kendinize zaman ayırarak ve kendi ilginizle  düzeltme olasılığı var.
Bu iç dünyanızdaki değişim;  duruşunuza, sözlerinize, bakışlarınıza yansıyacak. Dolayısıyla insanların da size yaklaşımında  farklılık olacaktır.  Değerli olduğunuzu hissettiğinizde başkaların size değer verip vermediğinin de bir önemi kalmayacak aslında.

Her şeyden önce yapacağınız ilk iş içimizdeki küsmüş, acı çeken çocukla ilgilenmek olmalı.
Çocukluğumuzda ebeveynimiz bize nasıl davranmışlarsa  büyüdüğümüzde  biz kendimize aynı şekilde davranmaya devam ederiz. Yanlış bir şey yaptığımızda tıpkı anne ve babamız gibi kendimize kızıyor, öfkeleniyoruz. Yani içimizde bir de iç anne-baba var. Bu iki 
tarafımız arasında (iç çocuk ve iç anne- baba) iletişim ve denge sağlandığında sağlıklı bir 
birey olabiliriz.

Kısaca çocukluğumuzda bize yeteri kadar sevgi, değer, güven verilmemişse iç
çocuğumuza ayıracağımız vakit ile bu eksiklikleri gidermek için bir adım atmış olacağız.

İşte psikolog   Doğan Cüceloğlu 'nun   ''İçimizdeki Çocuk''adlı  kitabında çok ayrıntılı, kapsamlı ve bilimsel olarak bu konu ele alınmış. Bu kitabı okumanızı öneririm.

En önemlisi de iç çocuğunuzla iletişime nasıl geçebileceğimizle ilgili kitabın sonunda alıştırma var. Bu çalışmayı en az altı hafta uyguladıktan sonra  faydasını görebileceğimizi belirtmiş yazar.

   
  Stefan Zweig 'in ''Satranç'' adlı öyküsünü çok beğendiğim için hemen sonra yazarın ''Sabırsız Yürek''adlı  romanını okumaya karar verdim.

Bu kitabın da akıcı bir anlatımı dikkat çekiyor. Kelimeler, cümleler su gibi akıyor.  Bu nedenle çok severek okuduğumu söyleyebilirim.

Kitabın konusu, anlatımı  çok akıcı olmasının yanında karakterlerin ruh halleri, tepkileri ve psikolojileri de çok iyi yansıtılmış.

 O kadar gerçekçi ve detaylarıyla bahsediliyor ki gözünüzde net  olarak canlandırdığınız gibi siz de o atmosferi yaşıyorsunuz. Bazen sinir oluyor, bazen kızıyorsunuz. Bazen şaşkın hareketlere gülümsüyorsunuz.

     Yalnızca kitabın bir bölümü bana çok uzun geldi. O da doktorun  Kekesfalva'nın geçmişini anlattığı bölüm. Aslında bu kısım da çok güzel anlatılmış. Ancak çok ayrıntılı olması ve uzun sürmesi beni sabırsızlandırdı. Bir an önce bu bölümü bitirip ana konuya dönmek için can attım.

    '' Sabırsız Yürek ''adlı kitap aynı zamanda   ''Acımak'' ve ''Merhamet'' adlarıyla da Türkçe' ye çevrilmiş.

Kitabın Konusu;
 Tuğgeneral Hofmiller'in bir yazarla tesadüf ve ilginç tanışması sonucunda  bu yazara yirmi beş yaşında henüz süvari  teğmeniyken yaşadığı, kendini derinden etkileyen bir olayı anlatır. Hofmiller'in kendi  anlatımıyla bu trajik olayı  öğreniyoruz.

Süvari teğmeni  Hofmiller, arkadaşının ona  ayarladığı bir davetiye ile  zengin biri olan  Kekesfalva 'nın malikanesine teşrif eder.

 Bu davette  muhteşem bir sofra, leziz yemeklerden sonra dans faslına geçilir. Bu ihtişamdan bu zenginlikten adeta sarhoş olan teğmenimiz birkaç hanımefendiyle dans ettikten sonra  ev sahibinin kızını dansa kaldırmadığını fark eder. Bunun telaşıyla kızı aramaya başlar ve onu bulunca tam önünde durarak kızı dansa davet eder.

Buna karşılık genç kız ağlama krizine girer. Bu duruma anlam veremeyen teğmen şaşkınlık içinde ne yapacağını bilemez.

 Felçli, yürüyemeyen bir kızı dansa davet ettiğini öğrenince şok  olur. Bir de bu yaptığı gafın tüm şehre yayılacağı düşüncesi onu dehşete  düşürür. Ve ev sahibiyle karşılaşmamak umuduyla oradan hemen ayrılır. Yaptığı hatadan dolayı yaşadığı suçluluk duygusu  en önemlisi de bu gafın arkadaşlarına kadar ulaşabileceği korkusu onu sarıp sarmalar. Ancak ertesi gün aklına bir fikir gelir.

 Genç kıza bir sepet çiçek gönderir. Ve bu çiçekle birlikte teğmen Hofmiller 'e bu malikanenin kapıları sonuna kadar açılır.


 Günden güne kendini daha fazla acındıran bir babanın ve hep istediklerini yaptırmaya alışmış felçli bir kızın boyunduruğu  altına  girmeye  razı olan teğmenin; diğer yandan da çevrenin  bu durum karşısındaki vereceği tepkilerden çekinmesiyle yaşadığı gelgitleri bir film izler gibi izliyor, heyecanla satırları okuyorsunuz..

 Kaçarak hayat boyu vicdan azabı içinde yaşamak mı yoksa sabırla tahammül ederek acıdığınız kişinin esareti altında yaşamak mı ? Sizce hangisi daha az acı verir insana?

İşte bu sorunun cevabını bu romanın sonunda öğreniyoruz.
 
   Kitabın sonunda;
Bir genç kızın ve teğmenin verdiği acele kararlar  sonucu olaylar trajik bir hal  alıyor, belki sadece biri acele etmeyip beklese sonuç çok farklı olacağı düşüncesine kapılmadan  da edemiyorsunuz.

Yazar kitabın sonunlarına doğru   farklı seçimlerde  bulunmuş  iki karakterin yolunu bir operada kesiştirerek bize yaşanılanları ve sonuçlarını çok net bir şekilde hissettiriyor...

 Bu kitabı sevmemin en önemli nedenlerinden biri  mizahi bir anlatımının olmasıdır, diyebilirim. Küçük bir çocuğun verdiği
 hoş, komik cevaplar; masum bir bakış açısı  yer yer  gülümsetti beni.

  Ayrıca yazarın kitaptaki tüm karakterlerini; hem dış görünüşüyle hem kişiliğiyle hem de konuşma tarzıyla net bir biçimde yansıtmış olması da çok başarılı .

      Kitabın konusu;
 Pip adında küçük bir çocuğun bir kürek mahkumuyla karşılaşması daha sonra da zengin bir
kadının evine sık sık ziyarete gitmesiyle hayatının seyrinin değişmeye başladığını görüyoruz.
 Pip, öksüz ve yetim bir çocuk.  Ablasının evinde yaşıyordur. Ablası ne kadar acımasız,
huysuzsa eniştesi de bir  o kadar iyi yürekli, saftır.

 Aslında o,  ileride eniştesi gibi demirci olmanın hayalini kurarken  zamanla bu isteği değişmeye başlar. Daha iyi yaşam koşullarına tanık olması ve sevdiği kızın onu hor görmesi, yaşadığı yeri
 ve kendini beğenmemesine yol açar.

Bir gün kimliğini gizleyen biri tarafından ona bırakılan bir miras sonucu umutları yeşerir. Artık hayallerine kavuşacak imkanlara sahip olacaktır.
   
 Ancak  Pip  paraya kavuşmasıyla birlikte  eski hayatından, eniştesinden ve köyünden utanmaya başlar. Ancak hayatın bir cilvesi olsa gerek kendisine para yardımı yapan kişi gün yüzüne çıktığında   çok büyük bir hayal kırıklığı yaşar. İçine düştüğü durum ona öyle bir ders verecek ki geç de olsa yaptığı hatanın farkına varacaktır.

Charles Dickhens'ın Hayatı:
 Yıllar önce gittiğim İngilizce kursundan bana yadigar kalan  bir ders kitabım var.  Bu kitapta Charles Dickens' ının  hayatının  yazılı olduğu bir sayfa mevcut. Çat pat bildiğim İngilizcemle çevirdiğimde (ki bunu başarmamın en önemli nedeni kitabın birinci seviye olmasıdır.) ortaya çıkan bilgiyi özetleyerek bir kısmını yazıyorum.
  Charles Dickens (1812-1870)

 İngiliz edebiyatının en iyi romancılarından biridir. Viktorya dönemi İngilteresini yansıtması
 ve bu dönemin gerçeklerini romanlarında göstermiş olması açısından önemli bir yere sahiptir.

 Babası memurdur. İşi aslında iyi  olmasına rağmen kazandığından fazla harcama yapması onu
 sık sık borçlanmasına neden olur. Ailesindeki sekiz çocuğuna bakmakla yükümlü olması geçimini zorlaştırır.

Charles, on bir yaşındayken babası borçları yüzünden hapse atılır. Sadece  babası değil tüm aile
 hapse girer, yalnız Charles hariç. Bir fabrikada çalışmaya başlar. Günde on saat bu fabrikada
 çalışır. Her gün işten sonra kaldığı yere dönmek için  dört mil yürümek zorunda kalır.  Charles
 bu durumdan nefret edermiş.

Bu yaşadıklarını hiçbir zaman unutmamış. Birçok romanında bu yaşadıklarını kullanmış.
 Özellikle David Copperfield ve Oliver Twist kitaplarında.

 On altı yaşında bir gazete için parlemento muhabirliği yapmış.  Dergiler için kısa hikayeler
yazmaya başlamış. Kitapları birçok ülkede popüler olmuş.

 Dickens'ın on çocuğu varmış fakat mutlu bir aile yaşamına sahip değilmiş. İşinde çok
 başarılıymış ancak ev hayatında değil. Hiçbir zaman yazmayı ve seyahat etmeyi bırakmamış.
 1870 yılında  vefat etmiş.
 
 Yazımı bitirirken  aslında sanayi devrimiyle  birlikte fabrikalaşmanın bir sonucu    küçük
çocukların  on saat gibi uzun süre ve zorlu şartlarda çalıştırıldığını da Charles Dickens' ının hayat  hikayesinde açıkça öğreniyoruz. Onun çocukluğunda   yaşadığı bu  sıkıntılı yaşam  Viktorya dönemin karanlık yüzünü romanlarında göstermesine  büyük bir etken olsa gerek...

    Franz Kafka 'nın ilk okuduğum kitabı ''Dönüşüm'' dü. Bu kitabı çok beğendiğim için ardından ''Dava'' ve ''Şato'' kitaplarını da okudum.

    İnternette araştırdığım kadarıyla birçok yazarın sevdiği kitaplar arasında Franz Kafka 'nın eserlerinin de olduğunu gördüm.  Kimi Şato'yu, kimi Dava' yı, kimi de  Dönüşüm'ü ilk sıraya koymuş. Benim gönlüm Dönüşüm 'den yana.

      ''Dava'' ve ''Şato''  kitaplarının konuları benzerdir aslında. Her iki kitabında da bürokrasinin aksaklığı ve belirsizliği karşısında bir kişinin yaşadığı kısır döngüyü ele almıştır, yazar. Franz Kafka bu iki kitabını da yarım bırakmış, tamamlamamış belki de tamamlayamamıştır.

    Dönüşüm kitabı;  Gregor Samsa adlı bir gencin  bir sabah uyandığında  kendini böceğe dönüşmüş bulmasıyla başlar.

    Bu dönüşüme rağmen işe gitmeyi aile yükümlülükleri yerine getirmek ister. Bedeni buna izin vermez; çünkü o artık bir böcektir.

       Aynı zamanda dış görünüşünden dolayı dışlanır, odasından çıkamaz. En fazla tepkiyi ve dışlanmayı da babasından görür.

       Çalışmayan yorgun bir baba, astım hastası bir anne ve on yedi yaşında güzel giyinmeyi, uyumayı, keman çalmayı seven bir kız kardeşi vardır. Bütün ailenin geçimini ise Gregor Samsa üstlenmiştir.

       Kendini ailesi için feda etmiş birinin bu dönüşümünden sonra aile bireyleri tarafından ona karşı tutumlarına, düşüncelerine ve davranışlarına tüm çıplaklığıyla tanık oluyoruz.

     Yorumum;
İç dünyamızda kendimizi bazen kullanılmış, sömürülmüş,ezilmiş olmanın verdiği bir duyguyla karşılaşırız. Kendimizi böcek gibi hissederiz. Franz Kafka bunu bedensel bir dönüşüm yaparak somut gözlerle bize sunmuştur.

Ancak bu bedensel dönüşümün sonucunda ikinci bir devre başlar. Bu devrede dışlanmanın ve insanlara faydalı olamayacak bir durumda olmanın yansımalarını görürüz ve işe yaramayan birinden, bu aileden biri olsa dahi , insanların kolayca vazgeçişlerine tanık oluruz.

Yazar, baş kahramanını böceğe dönüştürerek çevresindekilerin tutumlarını, gerçek yüzlerini göstermeye çalışmıştır aslında...

Stefan Zweig  ile tanışmam yazarın Satranç adlı kitabını okumamla oldu. Kitabı çok sevmiştim. İkinci okuduğum kitabı  Sabırsız Yürek , üçüncüsü de Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu.  Beğeni sıralamam da bu üç sırayı takip ettiğini söyleyebilirim. Diğer kitaplarını henüz okumadığımdan yazarın sadece   üç kitabı arasında yaptığım bir kıyaslama bu.